κυλιόμενη εικόνα με τον πελαργο

Δευτέρα, 6 Μαρτίου 2017

0 2) Σχολικος εκφοβισμος



Το φαινόμενο του σχολικού εκφοβισμού μελετήθηκε για πρώτη φορά το 1978 στη Νορβηγία και 9 χρόνια μετά, το 1987, σε πολλά επιστημονικά περιοδικά εμφανίζεται ο σχετικός όρος bullying”.        
Ο σχολικός εκφοβισμός (αγγλ. bullying) είναι ένα φαινόμενο νεανικής παραβατικότητας, που εμφανίζεται σε πολλές χώρες του κόσμου και έχει αρχίσει να παίρνει ανησυχητικές διαστάσεις στη σχολική κοινότητα και να τρομάζει τους γονείς 
Με λίγα λόγια ο σχολικός εκφοβισμός αναφέρεται στην επαναλαμβανόμενη, εσκεμμένη, απρόκλητη και συστηματική χρήση βίας (σωματικής, λεκτικής, κοινωνικής, ηλεκτρονικής, γραπτής, συναισθηματικής/ψυχικής, ), που κατευθύνεται σε συγκεκριμένα παιδιά από παιδιά (πολλές φορές και ομάδα παιδιών) που υπερέχουν σωματικά, δρουν χωρίς να προκληθούν και έχει ως αποτέλεσμα το παιδί που εκφοβίζεται να νοιώθει απομονωμένο/αποκλεισμένο από την ομάδα, να βιώνει άγχος και φόβο, να παρουσιάζει σχολική άρνηση, διάφορες συναισθηματικές δυσκολίες, αναστάτωση, πόνο σωματικό και ψυχικό, (καταδυνάστευση και επιβολή (σκοπός))
Αυτό που ξεχωρίζει τον σχολικό εκφοβισμό από το πείραγμα και το τσακωμό, είναι η ένταση του, η διάρκεια του, η ανισορροπία δύναμης και εξουσίας μεταξύ των εμπλεκόμενων μερών (το άτομο που εκφοβίζει μπορεί –αναλόγως και με το ηλικιακό στάδιο- να είναι μεγαλύτερο, ψηλότερο, δυνατότερο, καλύτερο στις μαθησιακές επιδόσεις, πιο δημοφιλές στο σχολείο) και η συναισθηματική επίδραση που έχει πάνω στα παιδιά.    


Είδη 
1) Λεκτικός (βρισιές, προσβολές, κοροϊδία, διακρίσεις (θρησκεία, φυλή, γλώσσα κτλ), σεξουαλικά σχόλια, απειλές, πειράγματα, προσβλητικές εκφράσεις, παρατσούκλια)
2) Κοινωνικός (διάδοση φημών, καταστροφή ή κλοπή προσωπικών αντικειμένων ή χρημάτων, απομόνωση από την ομάδα, αποκλεισμός από δραστηριότητες και παιχνίδια, εκβιασμός για χρήματα ή προσωπικά αντικείμενα)
3) Σωματικός(χτυπήματα, σπρωξίματα, κλωτσιές, τσιμπήματα, δαγκωνιές, ξυλοδαρμοί,) 
4) Ηλεκτρονικός (εκβιασμός/διακωμώδηση/εξευτελισμός μέσω Διαδικτύου ή με μνμ στο κινητό, αποστολή άσεμνου περιεχόμενου μέσω διαδικτύου ή με μνμ στο κινητό, εξευτελισμός παιδιού ή εφήβου, με τη δημιουργία ενός προφίλ ή μπλογκ το οποίο περιλαμβάνει σκόπιμα λανθασμένο και εξευτελιστικό περιεχόμενο, εκβιαστικά τηλεφωνήματα ή τηλεφωνήματα χωρίς απάντηση, δημοσιοποίηση προσωπικών βίντεο ή φωτογραφιών χωρίς τη συγκατάθεση του ατόμου, αποστολή απειλών είτε στο διαδίκτυο είτε με μνμ στο κινητό
Παράγοντες

Οι προδιαθεσικοί παράγοντες διακρίνονται σε ατομικούς και σε κοινωνικούς. 

  1. ατομικοί το φύλο , η κληρονομικότητα και άλλοι βιολογικοί παράγοντες- ψυχική υγεία (κατάθλιψη, αίσθηση ψυχικού κενού, καταπίεση και ανασφάλεια και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της νεανικής ηλικίας)
  2. κοινωνικοί παράγοντες συγκαταλέγονται η οικογένεια (ανεπαρκής γονική υποστήριξη και επιρροή, έλλειψη ενδιαφέροντος από γονείς, έλλειψη προσοχής και κατανόησης, κακή διαπαιδαγώγηση, κακομεταχείριση, τιμωρίες, ιστορικά διαζυγίων, βίαιος αποχωρισμός ενδοοικογενειακή βία) το σχολείο (καταπιεστικό σχολείο, έλλειψη ενδιαφέροντος από καθηγητές, η χαμηλή σχολική επίδοση και η σχολική αποτυχία)   
  3. Το περιβάλλον, τα πρότυπα συμπεριφοράς, η εργασία, η πολιτική διαφορετικότητα, υπέρμετρη προβολή βίας, γενικότερη κοινωνική βία και ανισότητες, στρεβλή κοινωνικοποίηση, ρατσισμός, σοβινισμός, εφηβεία, φτώχεια, εγκληματικότητα, στέρηση σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης, απρόσωπες σχέσεις, έλλειμμα φυσικού και κοινωνικού ζωτικού χώρου
Στο σχολικό εκφοβισμό εμπλέκονται τα παιδιά θύματα, τα παιδιά θύτες, τα παιδιά θεατές οι εκπαιδευτικοί/δάσκαλοι και οι γονείς (σε κάποιες τις περιπτώσεις εμπλέκεται ένα άτομο)

Χαρακτηριστικά του παιδιού θύμα 
  1. ξαφνικές αλλαγές στη διάθεσή του που επιμένουν--γυρίζει σπίτι ανόρεχτο, φοβισμένο, μελαγχολικό, στενοχωρημένο, ανήσυχο, άκεφο, με κλάματα ή με εκρήξεις θυμού χωρίς εμφανή λόγο και με σωματικούς πόνους--
  2. Κάνει αδικαιολόγητες απουσίες από το σχολείο, ή καθυστερεί να πάει ή αργεί να επιστρέψει στο σπίτι ή έχει μειωμένη διάθεση να πάει στο σχολείο ή αρνείται να πάει στο σχολείο με πρόσχημα κάποια αδιαθεσία ή αρνείται να συμμετέχει σε σχολικές εκδηλώσεις δραστηριότητες και εκδρομές
  3. ζητάει από τους γονείς να το συνοδεύσουν οι ίδιοι στο σχολείο, ενώ μέχρι τότε ήταν ανεξάρτητο.
  4. αλλαγές στις διαδρομές από τις οποίες συνήθιζε να πηγαίνει στο σχολείο ή να επιστρέφει στο σπίτι,
  5. πέφτει η σχολική του επίδοση και θέλει να αποφύγει το σχολείο
  6. σταδιακά αρχίζει να αποσύρεται από φίλους και δραστηριότητες.
  7. δεν έχει φίλους, δεν φέρνει συμμαθητές στο σπίτι, δεν επικοινωνεί με τα άλλα παιδιά
  8. γυρίζει σπίτι με κατεστραμμένα ρούχα, λερωμένα χέρια και με φθαρμένα πράγματα ή χωρίς 
  9. έχει στο σώμα του σημάδια ανεξήγητα πχ. γρατσουνιές, μελανιές ή άλλες ενδείξεις επίθεσης, 
  10. αντιδρά θυμωμένα/υπερβολικά  σε ερωτήσεις σχετικές με την καθημερινότητα στο σχολείο - φοβάται να πει τι ακριβώς του συμβαίνει.  
  11. αυτοκτονικές ή αυτοκαταστροφικές ή επιθετικές τάσεις ή συμπεριφορές
  12. κλείνεται στον εαυτό του.
  13. εκφοβίζει ή θυματοποιεί άλλα παιδιά ή τα αδέλφια του
  14. φοβάται να χρησιμοποιήσει το κινητό του ή μπορεί να το έχει χάσει, ζητάει άλλο νούμερο
  15. άστατος ύπνος, εφιάλτες, νυχτερινή ενούρηση
  16. στα διαλείμματα περνά το χρόνο του γύρω από τους εκπαιδευτικούς και τα γραφεία ή κρύβεται
  17. απουσία ανταγωνιστικότητας, αυτοκυριαρχίας, κοινωνικών δεξιοτήτων και διεκδικητικότητας 
  18. ευαισθησία, εσωστρέφεια, ανασφάλεια, υπερβολική ανησυχία, άγχος, μοναχικότητα, τάση για απομόνωση, ευερεθιστότητα, επιθετικότητα, χαμηλή αυτοεκτίμηση
  19. διαταραχές διατροφής: αλλαγή σε διατροφικές συνήθειες ή μειωμένη διάθεση για φαγητό, ανορεξία ή βουλιμία
  20. δεν έχει ή λέει πως χάνει τα χρήματα ή και ζητάει συνεχώς χρήματα (πιθανόν να τα δώσει στο θύτη που τον εκβιάζει)
  21. εμφάνιση ψυχοσωματικών προβλημάτων: πονοκέφαλος, στομαχόπονος, αϋπνίες, έντονη ονυχοφαγία, τικ, ανορεξία ή βουλιμία… 
  22. Απόρριψη από συνομηλίκους  
  23. Αρχίζει να τραυλίζει. 
Χαρακτηριστικά του παιδιού θύτη  Βρίζει, χτυπά, συμμετέχει σε συμμορίες, κλέβει, διαδίδει ψεύτικες ειδήσεις, σχολιάζει αρνητικά, εκβιάζει και απειλεί
  1. χαμηλή αυτοεκτίμηση, αλλά δείχνει το αντίθετο
  2. συναισθηματική ανωριμότητα 
  3. επιπόλαιο
  4. ρηχή/επιφανειακή αντίληψη των συμπεριφορών και των συνεπειών που φέρει
  5. έλλειψη ενσυναίσθησης – αδυναμία και αδιαφορία να αντιληφθεί πώς νιώθει ο άλλος- πώς νιώθει το θύμα--
  6. αδυναμία διαχείρισης θυμού
  7. απουσία τύψεων και ενοχής – δεν μετανιώνει για όσα πράττει και τα επαναλαμβάνει--
  8. αλαζονική, χαοτική και χειριστική συμπεριφορά: χειρίζεται εκπαιδευτικούς προβάλλοντας ένα άλλο πρόσωπο άξιο επιεικούς αντιμετώπισης
  9. αίσθηση υπεροχής 
  10. χωρίς όρια  
  11. ικανότητα να ξεφεύγει από καταστάσεις και να πείθει 
  12. δεν γνωρίζει ότι κάνει λάθος
  13. αντιγράφει την συμπεριφορά των γονέων του (πρότυπο και θαυμασμός) 
  14. Ακολουθεί την παρέα στην άσκηση βίας 
  15. βιώνει μια δύσκολη κατάσταση και είναι μέσο εκτόνωσης η βία
  16.  υπερδραστηριος και και ενεργετικος
  17. δρα χωρίς ηθικούς κανόνες
Συνέπειες του σχολικού εκφοβισμού στα παιδιά φόβος, θλίψη, πόνος, απελπισία,  απόγνωση, τάσεις φυγής, τρόμος, επιθετικότητα, νευρικότητα, ψυχολογική κατάπτωση, νιώθουν να απειλούνται συνεχώς, ευαισθησία, εσωστρέφεια, υπερβολική ανησυχία, κατάθλιψη, άγχος, ανασφάλεια, ψυχοσωματική δυσλειτουργία, διαταραχές στον ύπνο, χαμηλή αυτοεκτίμηση και μειωμένη αυτοπεποίθηση, μοναχικότητα και τάση για απομόνωση 
σύνδρομο μετατραυματικού στρες, κλείσιμο στον εαυτό, κοινωνική απομόνωση, αυτοκτονικές τάσεις-αυτοκτονία, καχυποψία, αυξημένες πιθανότητες εμπλοκής σε εγκληματικές συμπεριφορές, αρνητικό εσωτερικό διάλογο και αρνητική αυτοκριτική, βίαια ξεσπάσματα, συναίσθημα κατωτερότητας, έλλειψη συνεργασίας, ελλειμματική προσοχή και προβλήματα στο σχολείο (αποστροφή, μαθησιακές δυσκολίες, σχολική αποτυχία, απουσίες, άρνηση), συναισθηματικές δυσκολίες. 


(Πολλές από τις συνέπειες αποτελούν και χαρακτηριστικά παιδιού θύμα)

Τις περισσότερες φορές τα παιδιά που βιώνουν εκφοβισμό δεν το λένε σε κανένα γιατί: 
  1. Ντρέπονται Η ντροπή είναι ένα συναίσθημα που ακολουθεί τον σχολικό εκφοβισμό καθώς τα παιδιά νοιώθουν ότι όλοι γελάνε μαζί τους  
  2. Φοβούνται. Τα παιδιά θεωρούν ότι δεν μπορεί να γίνει κάτι και φοβούνται ότι ο οποιοσδήποτε χειρισμός θα θυμώσει το παιδί ή τα παιδιά που το εκφοβίζουν και τα πράγματα θα χειροτερεύσουν 
  3. Νιώθουν ότι φταίνε. Η σκέψη των παιδιών είναι ενοχική και ιδιαίτερα σε καταστάσεις βίας. Θεωρούν ότι εκείνα φταίνε, ότι εκείνα προκάλεσαν αυτή την κατάσταση 
  4. Σκέφτονται ότι θα απογοητεύσουν/στενοχωρήσουν τους γονείς τους. Όλα τα παιδιά αποζητούν την αγάπη και τον θαυμασμό των γονιών τους. Θεωρούν λοιπόν ότι αν μάθουν οι γονείς τους αυτό που συμβαίνει, θα απογοητευθούν και θα στεναχωρηθούν.                  
  5. Πιστεύουν πώς η παρέμβαση του γονιού τους θα είναι αναποτελεσματική και ενδεχομένως γίνει αιτία να εισπράξουν περισσότερη βία από τους συμμαθητές τους. 
Τρόποι αντιμετώπισης είναι η επικοινωνία με καθηγητές, ψυχολόγους, οργανισμούς (Χαμόγελο του παιδιού) επιτήρηση του σχολείου, συνεργασία καθηγητών, μαθητών και γονέων, ενημέρωση, βοήθεια συμμαθητών (μη συγκάλυψη του προβλήματος), προαγωγή των συνεργατικών αλληλεπιδράσεων, παροχή ευκαιριών για θετική έκφραση της επιθετικότητας (π.χ. μέσω των αθλημάτων), προβολή υγιών προτύπων, φίλιες, καταπολέμηση του χάσματος γενεών, επικοινωνία με τους γονείς, αρμονική οικογενειακή συμβίωση, διάλογος, επιμόρφωση εκπαιδευτικών, αναοριοθετηση του σχολείου όχι μόνο σε χώρο πρόσκτησης της γνώσης αλλά σε χώρο κοινωνικής και πολιτικής αγωγής.

Γονείς και εκπαιδευτικοί πρέπειι να μάθουν στους νέους
  1. να αντιδρούν και να μην είναι παθητικοί δέκτες, 
  2. να μιλούν
  3. να μην φοβούνται
  4. να έχουν το θάρρος της γνώμης 
  5. να ζητάνε βοήθεια όποτε την χρειάζονται
  6. να έχουν αυτοπεποίθηση και να είναι σε επαγρύπνηση
  7. να προστατεύονται και να αποφεύγουν χώρους πιθανής επίθεσης
  8. ότι έχουν δικαίωμα στο διαφορετικό και στην προσωπική ελευθερία, χωρίς να τα απομονώνουν, να τα κοροϊδεύουν
  9. Πρέπει να σταθούν δίπλα στους νέους και να τους στηρίξουν 
  10. να αναγνωρίζουν τη βία που τους ασκείται και να μην την επιτρέπουν για κανένα λόγο.
Τι κάνουν οι γονείς

Εάν αντιληφθούν πώς το παιδί έχει πέσει θύμα σχολικής βίας πρέπει να δείξουν ψυχραιμία και μην δράσουν παρορμητικά. Ο πρώτος άνθρωπος που πρέπει να το συζητήσουν είναι το παιδί!  
  1. να έχουν γνώση επί του θέματος για να καταλάβουν έγκαιρα ότι κάτι συμβαίνει
  2. Πρέπει να προσεγγίσουν το παιδί και να μιλήσουν μαζί του ήρεμα, ψύχραιμα σε κλίμα συναισθηματικής ασφάλειας και εμπιστοσύνης για την εμπειρία του και γενικά για το φαινόμενο του σχολικού εκφοβισμού, για τα γεγονότα και τις συμπεριφορές που το ενοχλούν και να του εξηγήσουν (πώς δεν ευθύνεται για ότι συμβαίνει και πώς μαζί μπορούν να το αντιμετωπίσουν)
  3.  να του δώσουν την αίσθηση της ασφάλειας ενισχύοντας ταυτόχρονα την αυτοπεποίθησή του μέσα από συμμετοχή σε εξωσχολικές δραστηριότητες
  4. Να αναδείξουν στο παιδί τη σημασία της επικοινωνίας με το δάσκαλο (αν υπάρξει ανάλογο περιστατικό να του το πουν αμέσως), βάζοντας όρια και τέλος στην συμπεριφορά των παιδιών που του επιτέθηκαν. και να του εξηγήσουν τη διαφορά του «μαρτυράω» από το «ζητάω» βοήθεια  
  5. Να μην βάλουν το παιδί σε διαδικασίες αντεκδίκησης. Δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα 
  6. Να εξηγήσουν στο παιδί ότι κανείς δεν έχει το δικαίωμα να του φέρεται έτσι   
  7.  Να επικοινωνήσουν με το δάσκαλο και τις αρμόδιες διευθύνσεις εκπαίδευσης
    Να θυμούνται ότι ο στόχος είναι να βοηθήσουν το παιδί τους και όχι να τιμωρηθεί το άλλο παιδί   
  8. Να δίνουν σημασία στα λεγόμενα του (ποιοι που ποτέ γιατί πόσες φορές πως)
    Να παρατηρήσουν τη συμπεριφορά του παιδιού τους. Οποιαδήποτε ξαφνική και χωρίς εμφανή αιτία αλλαγή στη συμπεριφορά τους, στη διάθεση τους, στην όρεξη τους, στον ύπνο τους, στη γνώμη τους για κάποια άτομα, στη σχολική τους παρουσία, στην σχολική τους επίδοση πρέπει να τους προβληματίσει και διακριτικά να διερευνήσουν τι συμβαίνει.  
  9. Να επιβραβεύσουν το παιδί που συμμετείχε στην κουβέντα και αποκάλυψε σημαντικά πράγματα και να το ενθαρρύνουν για την επιλογή του να μιλήσει   
  10. Να απαιτήσουν να συσταθούν ομάδες επίλυσης συγκρούσεων από μαθητές, να συμμετέχουν στους συλλόγους γονέων και να ενημερωθούν για τα μέτρα που έχει πάρει το σχολειό. 
  11. να επικοινωνήσουν με την Εθνική Τηλεφωνική Γραμμή για τα Παιδιά 1056, δωρεάν και ανώνυμα, η οποία είναι στελεχωμένη με κοινωνικούς λειτουργούς και ψυχολόγους και λειτουργεί όλο το 24ώρο. 
  12. Να μιλούν με τα παιδιά τους και να γνωρίζουν καλά –έχοντας ουσιαστική συμμετοχή- το καθημερινό πρόγραμμα δραστηριοτήτων του παιδιού τους. Είναι ζωτικό να γνωρίζουν καλά ποιοι είναι οι φίλοι τους και τι κάνουν τα παιδιά τους στον ελεύθερό τους χρόνο καθώς επίσης και τι ακριβώς κάνουν στη διαδρομή τους από το σπίτι στο σχολείο και αντίστροφα
  13. Να μειώσουν με κάθε δυνατό τρόπο την κοινωνική απομόνωση, ενθαρρύνοντας την ένταξη του παιδιού σε ομάδες συνομηλίκων, οι οποίες θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως ασπίδα ενάντια στην επιθετικότητα και τον εκφοβισμό.
  14. Να ενισχύουν και να τονώνουν με κάθε τρόπο την αυτοεκτίμηση του παιδιού τους, αφού στην πράξη διαπιστώνεται ότι πολύ συχνά τα παιδιά –θύματα επιθετικής συμπεριφοράς έχουν αρνητική εικόνα εαυτού και χαμηλή αυτοπεποίθηση.
  15. Nα αποδεικνύουν έμπρακτα το ενδιαφέρον τους για όλα αυτά συζητώντας καθημερινά με το παιδί τους και να παραμένουν σε εγρήγορση. Στην καθημερινή ρουτίνα της οικογένειας – από τα πρώτα σχολικά χρόνια- είναι απαραίτητο να εμπεριέχεται μια συζήτηση για το «πώς ήταν η μέρα στο σχολείο». 
  16. Να δώσουν στα παιδιά να καταλάβουν πως αξίζουν την αποδοχή, τον σεβασμό, την αξιοπρεπή αντιμετώπιση. 
    Να μην ξεχνούν να έχουν παρουσία στο σχολείο--να νιώθει το παιδί πώς οι γονείς δεν είναι αποκομμένοι από το σχολικό περιβάλλον--!
  17. να μάθουν στα παιδιά να μη διστάζουν, ούτε να ντρέπονται να ζητήσουν βοήθεια από ενήλικες, εάν κάποιος τα ενοχλήσει ή τους συμπεριφερθεί με βίαιο και επιθετικό τρόπο!
  18. να του δώσουν την αίσθηση της ασφάλειας ενισχύοντας ταυτόχρονα την αυτοπεποίθησή του μέσα από συμμετοχή σε εξωσχολικές δραστηριότητες 
  19. να απευθυνθούν στην αστυνομία για καλύτερη ενημέρωση
  20. να επισκεφθούν κάποιον ειδικό ψυχικής υγείας για διαχείριση των συναισθημάτων και στήριξη τόσο του παιδιού όσο και δική τους 
  21. Να αλλάξουν σχολείο αν η κατάσταση είναι ψυχοφθόρα και το ζητά και το παιδί
  22. να του υπενθυμίσουν ότι είναι κοντά του, προκειμένου να το φροντίσουν και να το διαφυλάξουν από επόμενους κινδύνους,  
  23. να του εμπνεύσουν το αίσθημα, ότι μπορεί και πρέπει να αντιδράσει, να μη σιωπά, ώστε να εμποδίσει την επανάληψη τέτοιων συμπεριφορών 
  24. να προτείνουν στο παιδί πρακτικούς τρόπους για την αντιμετώπιση δύσκολων καταστάσεων και να συζητήσουν μαζί του ή ακόμη κάνοντας και role playing  προκειμένου να μπει στη διαδικασία να σκεφτεί και το ίδιο διάφορα σενάρια αντιμετώπισης μελλοντικά ανάλογων καταστάσεων 
 Τι δεν πρέπει να κάνουν 

  • να ρωτούν συνέχεια λεπτομέρειες για το περιστατικό ή για ό,τι νεότερο (αν έχει υπάρξει) -- αντανακλάται το άγχος τους το οποίο και μεταφέρεται στο παιδί --
  • να το κρίνουν
  • να επικοινωνήσουν είτε με το ίδιο το παιδί-θύτη είτε με τους γονείς του - μπορεί να ρίξει λάδι στη φωτιά χειροτερεύοντας τα πράγματα
Τι κάνει το παιδί 
  • να σκέφτεσαι ότι δεν φταις εσύ - μη μαλώνεις τον εαυτό σου - αλλά σκέψου τα δυνατά σου σημεία και πίστεψε στον εαυτό σου
  • να επιδιώκεις να είναι δίπλα ή κοντά καθηγητές για να μπορούν να παρέμβουν ή να είναι μάρτυρες του γεγονότος 
  • Όταν δέχεσαι τέτοια συμπεριφορά, μείνε ήρεμος. Προσπάθησε να μη δείξεις θυμό ή φόβο. Τα άτομα που ασκούν εκφοβισμό αποζητούν την αντίδρασή του θύματος. Τους αρέσει να βλέπουν ότι σε αναστατώνουν. Αν δεν αντιδράς όπως περιμένουν, μπορεί να βαρεθούν και να σταματήσουν.
  • Αγνόησε αυτούς που σε εκφοβίζουν. Όσο δεν νιώθεις άσχημα μ’ αυτά που σου κάνουν ή σου λένε, τόσο τους αποδυναμώνεις. 
  • Γίνε μέλος μιας ομάδας. Έτσι θα κάνεις νέους φίλους και θα έχεις μεγαλύτερη υποστήριξη.
  • Μην το κρατάς μυστικό. Πες το σε κάποιον ενήλικα που εμπιστεύεσαι και ζήτησε τη βοήθειά του. Μπορεί να είναι ο γονιός σου, ένας δάσκαλος, ο διευθυντής του σχολείου, ο προπονητής σου. Σε περίπτωση που δε σε παίρνουν στα σοβαρά ψάξε κάποιον που θα σε ακούσει. Επίσης πρέπει να τους λες τι νιώθεις
  • Μην αντεπιτίθεσαι. Είναι επικίνδυνο για σένα και συνήθως κάνει τα πράγματα χειρότερα. Μείνε κοντά σε άλλους, προστάτεψε τον εαυτό σου και ζήτα βοήθεια από έναν ενήλικα.
  • Προσπάθησε να αποφεύγεις καταστάσεις όπου μπορεί να είσαι εκτεθειμένος σε εκφοβισμό. Για παράδειγμα, απέφυγε περιοχές του σχολείου όπου δεν υπάρχουν πολλοί μαθητές ή δάσκαλοι. Μην μένεις μόνος στις τουαλέτες ή στα αποδυτήρια. Κάθισε κοντά στον οδηγό του σχολικού λεωφορείου. Μην φέρνεις ακριβά αντικείμενα ή πολλά χρήματα στο σχολείο. Κάθισε μαζί με άλλους φίλους στο φαγητό. Μείνε κοντά στους φίλους σου ή στο δάσκαλό σου στα σχολικά διαλείμματα.
Τι δεν πρέπει να κάνεις


  • να κοιτάς κάτω (δείχνεις ότι φοβάσαι) αλλά να τους κοιτάς στα μάτια
  • να είσαι μόνος σε χώρους χωρίς εποπτεία όπως, τουαλέτα - ζήτα κάποιον να έρθει για παρέα
  • να έχεις μαζί σου ακριβά αντικείμενα όπως, τελευταίας τεχνολογίας κινητό ή πολλά χρήματα
«Νομίζω ότι μπορούμε να διδάξουμε τα παιδιά σχετικά με τις ηθικές αξίες, πως δεν μπορούν να ενοχλούν τους συμμαθητές τους, ενώ οι συμμαθητές τους κάνουν τη δουλειά τους ή τα παιδιά δεν πρέπει να σκοτώνουν ζώα για διασκέδαση  ή χωρίς σκοπό. Τα παιδιά δεν πρέπει να εκφοβίζουν τους φίλους τους, μόνο και μόνο επειδή οι ​​φίλοι τους είναι μικρότεροι από αυτά.
Stevie Clarke, ποδοσφαιριστής/προπονητής



Share/Bookmark

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Follow by Email

Ειμαι μελος

Ειμαι μελος